Felieton Tomasza Olbratowskiego

Uważamy te prawdy za oczywiste: że wszyscy ludzie zostali stworzeni równymi, że ich Stwórca przyznał im pewne niezbywalne prawa, a wśród nich są prawo do życia, wolności i dążenia do szczęścia. Tak głosi Deklaracja Niepodległości Ameryki. I właśnie prezydent Trump jako głowa państwa dąży do szczęścia. Daje przykład swoim rodakom. Oto, w wyniku ugody na mocy której Trump zrezygnował z pozwu przeciw amerykańskiemu Urzędowi Podatkowemu na 10 miliardów dolarów, za ujawnienie danych z jego zeznań podatkowych w ostatnich latach poprzedniej kadencji, rząd USA, na którego czele stoi Trump, wydał dokument, zgodnie z którym "na zawsze wykluczone i zakazane" jest prowadzenie audytów zeznań podatkowych Donalda Trumpa, jego synów Donalda Juniora i Erica, a także holdingu Trump Organization, a także ściganie ich za ewentualne nieprawidłowości w rozliczeniach z fiskusem. Pewnie po tym Trump zebrał rodzinę i powiedział jak Marian Opania do Janusza Gajosa w Piłkarskim pokerze: to my teraz możemy wszystko! To jest rodzina na swoim!

Polacy dzielą się na tych, którzy byli w Izbie wytrzeźwień, tych, którzy będą, tych, którzy nie byli, a będą, i tych, którzy w ogóle nie będą. Te pożyteczne placówki, choć klientów nie brak, przynoszą straty. I są likwidowane. Bo klienci nie płacą, bo nie mają, gdyż wszystko wydają na alkohol. Logiczne. I problem spada głównie na policję, która ma tego dość. Ministerstwo Zdrowia uważa, że coś w systemie trzeba zmienić i razem z Ministerstwem Spraw Wewnętrznych szukają, cytuję "najkorzystniejszego rozwiązania". Mam takie. Izby wytrzeźwień powinny walczyć o klienta na poziomie, klienta zamożnego...

Właściciele małych firm skarżą się, o czym pisze prasa, że koszty prowadzenia firmy rosną i z trudem zarabiają na składki, a to zdrowotną, a to zusowską. Płaczą nad swoimi fakturami jak nad grobem ukochanego chomika, podczas gdy ZUS stoi z wyciągniętym kontem. Jest rada. W obecnej sytuacji ekonomicznej właściciel małej firmy powinien iść gdzieś do pracy, na etat. i w tej pracy zarobi na składki, i jeszcze mu trochę zostanie, żeby dołożyć do firmy...

Felieton o tym, że na Eurowizję wysyłamy nie piosenki, tylko narodowe traumy w rytmie ballady. Gdy Europa chce brokatu i tańca, my serwujemy transcendencję, modlitwę i skołataną duszę narodu. Od Gai będącej Bogiem po oszalałego podmiota lirycznego Zenka — wychodzi na to, że Polska nawet disco polo potrafi przerobić na dramat psychologiczny.