Felieton Tomasza Olbratowskiego

Tomasz Olbratowski wrócił! Był na emeryturze parę dni i, jak sam przyznaje, żadnej części ciała nie urywa. Kłopoty są i pewne ograniczenia. Podobno nawet na zmianę uczesania trzeba zdobyć pozwolenie od wojewódzkiego konserwatora zabytków.

Olbratowski próbował też swoich sił na siłowni. Podniósł pół hantla, poturlał sztangę parę centymetrów, aż usłyszał komunikat, że w strefie pakowania znajduje się artykuł, który nie powinien się tam znaleźć. I go wywalili!

Ale największy problem z emeryturą jest inny. Przed emeryturą wracał z pracy do domu i miał pretekst, żeby odpocząć. Na emeryturze nie miał po czym wypoczywać, a to było cholernie męczące. Dlatego postanowił wrócić do pracy, żeby być bardziej wypoczętym.

Do tego dochodzi obowiązek chodzenia do przychodni cztery godziny przed wizytą i troska o żonę, której przecież nie można skazywać na jego całodobową obecność w domu. To mogłoby zostać podciągnięte pod tortury psychiczne!

Dlaczego emerytura okazała się zbyt dużym wysiłkiem? Posłuchajcie nowego felietonu Tomasza Olbratowskiego!

Tym razem Tomasz Olbratowski staje się bohaterem własnego felietonu! Z okazji 65. urodzin, czyli 25. rocznicy czterdziestki, autor z przymrużeniem oka przedstawia swoją historię w wyjątkowym wydaniu Polskiej Kroniki Radiowej. Od dzieciństwa, przez szkolne sukcesy, aż po wieloletnią karierę radiową – wszystko w humorystycznym i pełnym autoironii stylu. Czy 65. urodziny oznaczają koniec felietonów i zasłużoną emeryturę? Posłuchaj i przekonaj się, jak Tomasz Olbratowski podsumowuje swoje życie i zawodowe osiągnięcia!

Tomasz Olbratowski zazdrości Putinowi dobrej zabawy. Do Petersburga przyjechał specjalny wysłannik prezydenta Trumpa, Steve Witkoff, z genialnym stand-upem. Oświadczył, że jego prezydent jest humanitarystą, ale Putin również jest humanitarystą i wyraził za to szacunek oraz uznanie.

A przecież humanitarysta to osoba kierująca się troską o drugiego człowieka, miłosierdziem oraz zasadami ochrony życia i zdrowia ludzkiego. Putin humanitarystą?!

Olbratowski zastanawia się, jak Putin zdołał zachować kamienną twarz, słysząc taki dowcip. Nawet powieka mu nie drgnęła! Putin podobno chce żyć 150 lat, ale jeśli Amerykanie od Trumpa będą mu dalej serwować takie stand-upy, może wykitować dużo wcześniej. Ze śmiechu.

A może właśnie o to chodzi? Wielka polityka jest nieodgadniona.

Polski atom nie ruszy w 2033 roku, jak miał, a 2036 też jest zagrożony. Ale za to od 2020 roku spółka Polskie Elektrownie Jądrowe miała sześciu prezesów i sześciu pełnomocników, a zatrudnienie skoczyło ze 118 do 430 osób. Czyli reakcja łańcuchowa zachodzi. Na razie na stanowiskach.

Prezesi krążą jak elektrony, zderzają się z odprawami, a jeśli zatrudnienie będzie rosło w takim tempie, to zanim wybudujemy pierwszy reaktor, w spółce będzie pracowała połowa mieszkańców Pomorza, a druga połowa będzie ich nadzorować.

Tomasz Olbratowski proponuje więc zacząć stopniowo. Najpierw wybudować elektrownię atomową na węgiel, bo przecież węgiel składa się z atomów. Potem na wodę, a może nawet na kiszoną kapustę. Przy okazji rolnicy zarobią!

Bo choć nie mamy wielkich tradycji w budowaniu monumentalnych obiektów, jesteśmy mistrzami w budowaniu przyszłości. Czego się nie dotkniemy, od razu przesuwamy to w przyszłość.

Polska kupuje nowoczesny sprzęt wojskowy za miliardy, ale brakuje magazynów i hangarów. Czy rozwiązaniem jest społeczna akcja adopcji czołgów?