Mevlana Takvimi

Terbiyeli, kibar, medenî gerçek bir İstanbullu ben kelimesini
çok kullanmaz, onun yerine bendeniz veya fakir
der. İstanbul kültür ve âdâb-ı muaşeretinde sık sık ben
demek çok ayıptır, büyük bir nakisedir.
Benim evim demez, fakirhane der. Sizin eviniz demez,
devlethaneleri der. Baban anan nasıl diye sormaz,
pederiniz beyefendi, valideniz hanımefendi nasıllar diye
sorar. Çeşitli konularda yazılı olarak (mektupla ve mail
ile) teşekkür eder. Meselâ: "Dünkü nazik davetiniz ve ikramlarınız
için çok teşekkür ediyorum. Sohbet çok faydalı
ve zevkli oldu. Hiç unutamayacağım saatler geçirdim..."
Davet sahibi de misafirlerine ayrı ayrı "Fakirhaneyi
lutf edip teşrifinizden dolayı size minnettar ve müteşekkirim..."
mealinde mektup yazar. İstanbullunun en çok
kullandığı kelimelerden biri efendim‘dir. Nasılsınız efendim?..
Teşekkür ederim efendim... Saat kaç efendim?..
Saat beşe çeyrek var efendim..."
İstanbullu, iki öğün yemeği atlamış ve açlıktan başı
dönmüş durumda olsa bile, sofraya sakin sakin oturur,
sanki hiç aç değilmiş gibi ağır ağır sakin sakin yer. (İstisna:
Bir yerde misafir ise ev sahibine hürmeten istiğnada
ölçülü olur.)
Genç İstanbullu toplu taşıma vasıtalarında yaşlılara,
çocuklu kadınlara yer verir. Onlar ayakta iken kendisi kesinlikle
oturarak seyahat etmez. İstanbullu sokakta, meydanda,
çarşıda pazarda açıkta yemez ve içmez.
Dondurmacıdan bir külah dondurma almış, sokakta
herkesin arasında inek gibi yalayarak yiyor... İstanbullu
böyle bir kabalık ve mürüvvetsizlik yapmaz. İstanbul terbiyesine
sahip kadın ve kızlar sokakta, toplu taşıma vasıtalarında,
yabancıların arasında çıngıraklı kahkahalarla
gülmez, hattâ dışarıda hiç gülmez.
(Mehmet Şevket Eygi)

Ebü Hureyre’den (r.a.) rivayet edilir: Resûlullâh
(s.a.v.) buyurdular: "Cehennem’de bin sene ateş yakıldı,
kıpkırmızı oldu. Sonra bir bin sene daha yakıldı,
akkor hâline geldi. Daha sonra bir bin sene
daha yakıldı, simsiyah oldu. O, tıpkı zifiri gece
karanlığı gibi simsiyahtır." Anlatıldığına göre, Yezid
oğlu Mürsid’in gözyaşları hiç dinmez, devamlı ağlardı.
Kendisine bunun sebebi sorulduğunda şu cevâbı verdi:
"Eğer şânı yüce olan Allâh beni, bir günâh işlediğim
takdirde ebediyyen bir hamama hapsetmekle tehdit
etmiş olsaydı, gözyaşlarımın dinmemesi bana vâcip
olurdu. Şimdi nasıl dinsin ki, o, beni üç bin sene kızdırılmış
bir cehennemde hapsetmekle tehdit etmektedir.
"Mücâhid şöyle der: "Cehennem’in bir takım derin kuyuları
vardır ki, içlerinde deve boynu gibi yılanlar, katır
gibi akrepler bulunur. Cehennemlikler bunlara doğru
kaçarlar. Onlar da ağızlarıyla onları yakalayarak ısırırlar,
sokarlar ve etlerini didiklerler. Cehennemliklerin
bunlardan kurtulabilmek için tek çareleri cehenneme
kaçmaktır." Cübeyr oğlu Abdullah’dan (r.a.) rivayet
edilir: Resûlullâh (s.a.v.) buyurdular: "Cehennem’de
deve boynu gibi bir takım yılanlar vardır. Birinin
sokuşunun verdiği acı kırk sene hissedilir, Yine katır
büyüklüğünde bir kısım akrepler vardır. Onların
birisinin sokuşunun verdiği acı kırk yıl duyulur."
İbni Mes’ud (r.a.) der ki: Sizin şu ateşiniz, cehennem
atesinin sadece yetmişte biridir. Eğer o, iki defa sudan
geçirilmiş olmasaydı onunla hiç bir suretle faydalanmanız
mümkün olmazdı.
(Ebu’l-Leys es-Semerkandi , Tenbihü’l- Gafilin s.73)

Beraber gelen eşkiyalar içinde Bulgar eşkiyası var, her
türlüsü var. Sarayı bastılar. Padişahı ailesinden ayırdılar.
Sadece iki kızı bir oğluyla beraber iki hanımıyla beraber bir
arabaya koydular. Eşya almaya müsaade etmeden doğruca
Selanik'e, bir Yahudi bankerin evine hapsettiler. Bu da
enteresandır. "Sen misin Filistini Siyonistlere vermeyen, biz
seni Yahudi bankerin evine hapsederiz". Tarihte görülmemiş
böyle bir şey. Bu büyük bir tahkir. Peki geride ne kaldı?
Padişahın evi. Hanımların eşyaları var, mücevherleri var.
Hepsini yağma ettiler. Bu yağma 1919'da mahkemeye taşındı
ve kimin ne çaldığı tek tek tespit etti. Öyle isimler var
ki benim burada söylemem kanuna aykırıdır.
Öyle kişiler bu yıldız yağmasında saraydan para ve mücevher
çaldılar ki aklınız hayaliniz almaz. Hayatta değiller,
ama bu millet içinde onları tutanlar çok. Bazı mücevherler
me satıldı bakın kendi şahsikon avrupa'da satıldı .padişahın
hanımları, kızları saraydaki cariyeler yani orada hizmet
eden hanımlar ne oldular hepsini dışarı attılar. Başörtüsüz
mantosuz evsiz bunlar kapıda kaldılar.
Onları aldı götürdüler. Topkapı sarayı'nın girişindeki avluya
yıdılar. Ama önce bir 15 gün zindan'da tuttular. On iki
gün tuttu. Su ekmekle istanbul'da. Otuz bir Mart Bu otuz bir
Mart Istanbul için çok soğuk günler bunları burada zat olanları
oldu, intihar edenleri oldu. Sokağa çıkmış, ömründe
araba görmemiş, araba çarpıp ölenleri oldu. Bir kısmı darla
caz'ye düştü. Onlar şanslıymış, bir kısmı Çerkez akrabaları
aldı getirdi, onlar da şanslıymış. Bir kısmı Beyoğlu batakhanelerine
düştü ve bunları saraydan alırlarken askerler iç
çamaşırların içine ellerini sokup mücevher kaçırıp kaçırmadıklarına
baktılar. Şu an hangi insanı bırakın Müslümanın
ailesine böyle bir muamele yapılsa insan buna razı olur.
Bunlar Müslümanların halifesinin ailesine yapıldı ve Sultan
Abdülhamid tahtan böyle indirilerek Selanik'e gönderildi.
(Ekrem Buğra Ekinci, Vefatının 100. Yılında Abdülhamid Han Semineri)

Hâtem-i Esamm (kuddise sirruhu) şöyle buyurdu; 9
sözden başkasında hayır yoktur:
1. Tehlil (La ilahe illallah demek)
2. Tekbir (Allâhü Ekber demek)
3. Tesbih (Sübhanallâh demek)
4. Tahmid (Elhamdulillah demek)
5. Hayrı isteme(k için konuşma)n
6. Şerden sığınma(k için konuşma)n
7. Emr-i bi'l-ma'ruf yapman (iyiliği emretmen)
8. Nehy-i ani'l-münker yapman (Kötülüğü yasaklaman)
9. Kur'ân'ı okuman
(İbni Ebi'd-dünya, Es-samt; 246)
NAMAZDA BUNLARA BENZEMEYİN
Namazda köpeğe benzemeyin: Köpek yere kapandığında
dirseklerini yere birleştirir, namaz kılındığı zaman
dirsekler yukarıda olmalı, yere değmemelidir
Namazda tilkiye benzemeyin: Tilki sürekli gözü oynar,
sağa sola bakar yukarı aşağı bakar namaz kılan kişi
sağa sola bakma malı secde edeceği yere bakmalıdır
Namazda deveye benzemeyin: Deve sürekli aynı
yerde durur bir yere de oradan ayrılmaz Her gün aynı
yerde yatar kalkar, namaz kılan kişi deve gibi namazı
nasıl sürekli aynı yerde kılmalı bazen caminin sağında
solunda ortasında her yerinde kılmalıdır, sabit bir yer
edinmek mekruhtur
Namazda tavuğa benzemeyin: Tavuk hızlıca yemek
yer kafasını kaldırır indir kaldır indir. namaz kılan kişi
tavuklara benzememeli, namazını yavaş yavaş tadil-i
erkan’a uyarı kılmalıdır.
Namazda eşeğe benzemeyin: Nebi (s.a.v.) imamdan
önce hareket eden cemaati eşeğe benzetmiştir.
(

Bir söz ki, Allâh (c.c.)’tan başkasına ibadet etmeyi
veya Allâh (c.c.)’la berâber ona ibadet etmeyi ifade
ediyorsa bu söz küfürdür. Nitekim Dehriyyun’uri (âhireti
inkâr edip zamanın ebedîliğine inananlar) ve diğer Dısaniyye
mezhebinden olup şerrin yaratıcısı olan Allâh,
hayrın yaratıcısı olan Allâh diye iki yaratıcının varlığına
inananların, Mânivîyye mezhebinden olanların ve
ateşe, yıldızlara veyahut güneşe, şeytanlara, meleklere
veya putlara tapan, Mecusî, Nasara ve Sabiilerden
bunlara benzeyenlerin sözleri gibi.
Yine hüküm böylecedir; kim Allâh (c.c.)’un ilah olduğunu,
vahdaniyyetini itiraf eder fakat peygamberliği
umum olarak aslından veyahut hassaten bizim Peygamberimiz
(s.a.v.)’in peygamberliğini inkâr ederse,
veyahut Allâhü Teâlâ’nın Kur’ân-ı Kerim’de peygamber
olduklarını beyan buyurduğu peygamberlerden birini
bildiği halde inkâr ederse, şek ve şüphesiz kâfirdir.
Nitekim Brahma dinine mensup olanlar, Yahudilerin
muazzam bir kısmı, Hristiyanlardan Urussiye, Rafızilerden;
Cebrail (a.s.), Hz. Ali (r.a.)’a gönderildi, fakat Hz.
Ali (r.a.), Peygamber (s.a.v.)’e çok benzediği için yanlış
yere gitti diye batıl iddiada bulunan Gurâbiyye mezhebinden
olanlar gibi. Ve yine, Allâh (c.c.)’un varlığını,
birliğini, peygamberlerin umumunu ve bizim Peygamberimiz
(s.a.v.)’e itiraf eden ve fakat, (tahkir etme maksadıyla)
Peygamber (s.a.v.)’a siyah idi veya sakal bırakmadan
vefat etti diyen, Peygamber (s.a.v.) Mekke’de
ve Hicaz’da olan değildir, veyahut Kureyş kabilesinden
değildir diyen kimseyi tekfir ederiz. Çünkü Peygamber
(s.a.v.) bilinen kendi sıfatlarından başka sıfatla vasfetmek,
onu nefyetmek (inkar etmek) ve yalanlamaktır.
(Kadı İyaz, Şifâ-i Şerîf, s.704-706)