Mevlana Takvimi

Hâtem-i Esamm (kuddise sirruhu) şöyle buyurdu; 9
sözden başkasında hayır yoktur:
1. Tehlil (La ilahe illallah demek)
2. Tekbir (Allâhü Ekber demek)
3. Tesbih (Sübhanallâh demek)
4. Tahmid (Elhamdulillah demek)
5. Hayrı isteme(k için konuşma)n
6. Şerden sığınma(k için konuşma)n
7. Emr-i bi'l-ma'ruf yapman (iyiliği emretmen)
8. Nehy-i ani'l-münker yapman (Kötülüğü yasaklaman)
9. Kur'ân'ı okuman
(İbni Ebi'd-dünya, Es-samt; 246)
NAMAZDA BUNLARA BENZEMEYİN
Namazda köpeğe benzemeyin: Köpek yere kapandığında
dirseklerini yere birleştirir, namaz kılındığı zaman
dirsekler yukarıda olmalı, yere değmemelidir
Namazda tilkiye benzemeyin: Tilki sürekli gözü oynar,
sağa sola bakar yukarı aşağı bakar namaz kılan kişi
sağa sola bakma malı secde edeceği yere bakmalıdır
Namazda deveye benzemeyin: Deve sürekli aynı
yerde durur bir yere de oradan ayrılmaz Her gün aynı
yerde yatar kalkar, namaz kılan kişi deve gibi namazı
nasıl sürekli aynı yerde kılmalı bazen caminin sağında
solunda ortasında her yerinde kılmalıdır, sabit bir yer
edinmek mekruhtur
Namazda tavuğa benzemeyin: Tavuk hızlıca yemek
yer kafasını kaldırır indir kaldır indir. namaz kılan kişi
tavuklara benzememeli, namazını yavaş yavaş tadil-i
erkan’a uyarı kılmalıdır.
Namazda eşeğe benzemeyin: Nebi (s.a.v.) imamdan
önce hareket eden cemaati eşeğe benzetmiştir.
(

Bir söz ki, Allâh (c.c.)’tan başkasına ibadet etmeyi
veya Allâh (c.c.)’la berâber ona ibadet etmeyi ifade
ediyorsa bu söz küfürdür. Nitekim Dehriyyun’uri (âhireti
inkâr edip zamanın ebedîliğine inananlar) ve diğer Dısaniyye
mezhebinden olup şerrin yaratıcısı olan Allâh,
hayrın yaratıcısı olan Allâh diye iki yaratıcının varlığına
inananların, Mânivîyye mezhebinden olanların ve
ateşe, yıldızlara veyahut güneşe, şeytanlara, meleklere
veya putlara tapan, Mecusî, Nasara ve Sabiilerden
bunlara benzeyenlerin sözleri gibi.
Yine hüküm böylecedir; kim Allâh (c.c.)’un ilah olduğunu,
vahdaniyyetini itiraf eder fakat peygamberliği
umum olarak aslından veyahut hassaten bizim Peygamberimiz
(s.a.v.)’in peygamberliğini inkâr ederse,
veyahut Allâhü Teâlâ’nın Kur’ân-ı Kerim’de peygamber
olduklarını beyan buyurduğu peygamberlerden birini
bildiği halde inkâr ederse, şek ve şüphesiz kâfirdir.
Nitekim Brahma dinine mensup olanlar, Yahudilerin
muazzam bir kısmı, Hristiyanlardan Urussiye, Rafızilerden;
Cebrail (a.s.), Hz. Ali (r.a.)’a gönderildi, fakat Hz.
Ali (r.a.), Peygamber (s.a.v.)’e çok benzediği için yanlış
yere gitti diye batıl iddiada bulunan Gurâbiyye mezhebinden
olanlar gibi. Ve yine, Allâh (c.c.)’un varlığını,
birliğini, peygamberlerin umumunu ve bizim Peygamberimiz
(s.a.v.)’e itiraf eden ve fakat, (tahkir etme maksadıyla)
Peygamber (s.a.v.)’a siyah idi veya sakal bırakmadan
vefat etti diyen, Peygamber (s.a.v.) Mekke’de
ve Hicaz’da olan değildir, veyahut Kureyş kabilesinden
değildir diyen kimseyi tekfir ederiz. Çünkü Peygamber
(s.a.v.) bilinen kendi sıfatlarından başka sıfatla vasfetmek,
onu nefyetmek (inkar etmek) ve yalanlamaktır.
(Kadı İyaz, Şifâ-i Şerîf, s.704-706)

Ebu Mansur (rh.a) diyor ki: “Bize göre, Allâhü Teâlâ’nın
görünmesi idraksiz ve tefsirsiz olarak ifade edilmesi hak
ve lâzımdır. Allâhü Teâlâ’nın görünmesine delil ise: “Hiç
bîr göz O’nu dünyada ihata ve idrak edemez. Fakat O,
ilmiyle bütün gözleri, varlıkları ihata eder. O, bütün
incelikleri bilir, her şeyden haberdârdır.” (En’am s. 103)
mealindeki ayet-i celîledir.
İkinci delil: Musa (a.s.)’ın niyazını beyan eden: “Musa
şöyle dedi: “Râbbim, cemalini bana göster, sana bakayım.”
(Araf s. 143) mealindeki ayet-i celîledir. Eğer Allâh
(c.c)’u görmek caiz olmasaydı, Musa (a.s.)’dan böyle bir
isteğin vuku bulması, onun cehlini ve Râbb’ini bilmemesini
ifade ederdi. Kim ki cahil olursa, o kimsenin Allâh
(c.c.)’un vahyini koruyan ve Peygamberlik görevini üzerine
alan kimse olma imkân ve ihtimalinin dışında olurdu.
Sonra gerçekten Allâhü Teâlâ, Musa (a.s.)’ı ne böyle istekten
nehyetti ve ne de onu me’yûs edip ümitsiz bıraktı.
Halbuki Nuh (a.s.)’a bunun gayri bir istekte bulunmayı
nehyetti. (Hud s. 42-47) Adem (a.s.) ve peygamberlerden
başkalarına, bu tür istekte bulunmalarından dolayı sitem
etti. (Taha s. 121) Bu, yani Allâh (c.c.)’u görmek eğer caiz
olmamış olsaydı, bu çeşit hareket, insanı küfre götürürdü.
Allâhü Teâlâ, Musa (a.s.)’ın niyazını reddetmeyip, isteğinin
gerçekleşme imkânı dahilinde olduğunu beyânla
şöyle buyurdu: “Beni hiç bir zaman göremezsin, fakat
şu dağa bak. Eğer o, yerinde durursa sen de benî görürsün.”
Eğer, “belki Musa Allâh’tan kendisini bilmesi için
bir alamet istedi” denirse, bu hususa şöyle cevap veriiir:
Allâhü Teâlâ “Beni hiç bir zaman göremezsin” buyurdu
ama kendini gösterdi.
(İmam Ebu Mansur Maturidi, Kitab’ut Tevhid, s.16)

Osmanlı ülkesinde uygulamaya koyduğu kanunlar ve
adil idaresi ile nam salan Sultan Süleyman’ın şöhreti, Avrupa’
da bizzat yönettiği on üç sefer ile yayıldı. Bu seferler
sonrasında Avrupa’da”Büyük Türk”, “Muhteşem Süleyman”
isimleri ile tanınmış, Türkler arasında “Kanûni” lakabı ile
anılmıştır.
Kırk altı yıllık uzun saltanat dönemi boyunca Osmanlı
orduları Avrupa, Asya ve Afrika kıtalarında birçok muharebeler
yapmış, kazanılan zaferlerle imparatorluk arazisi her
üç kıta üzerinde büyük genişlemeler kaydetmiştir. Vefat ettiğinde
babası Selim Han’dan devraldığı 6.500.000 km2
Osmanlı toprağını, yaptığı fetihlerle 14.800.000 km2 ‘ye
ulaştırmıştı. Kanûni’nin tüm bu fetih ve seferleri sonucunda
on altıncı asır “Türk asrı” olarak isimlendirildi.
On altıncı asıra damgasını vuran büyük Türk sultanı
sultan Süleyman, zamanının tüm kralları ve beyleri üzerinde
yüksek otoritesini hissettirmiştir. Bu otoritenin en güzel
örneği, Kanûni’nin Fransa Kralına yazdığı mektuptur:
“Ben ki, sultanların sultanı, hâkânların hâkânı, hükümdarlara
taç giydiren, Allah (c.c.)’nun yeryüzündeki
gölgesi ve Akdeniz’in ve Karadeniz’in ve Rumeli’nin
ve İstanbul’un ve Mukaddes Mekke ve Medine’nin
ve Kudüs’ün ve Anadolu’nun ve Karaman’ın ve
Gürcistan’ın ve Rum’un (Sivas, Tokat, Amasya) ve Dulkadır
Vilayeti’nin ve Diyarbekir’in ve Azerbaycan’ın ve
Acem’in ve Şam’ın ve Halep’in ve bütün Arap diyarının
ve Mısır’ın ve Cezayir’in ve Tunus’un ve Yemen’in
ve Eflak’ın ve Boğdan’ın ve Erdel’in ve Belgrad’ın ve
Bosna’nın ve Budin’in ve daha nice memleketlerinin ki,
yüce atalarımızın ezici kuvvetleriyle fethettikleri ve benim
dahi ateş saçan zafer kılıcımla fetheylediğim nice
diyarın sultanı ve padişahı, Sultan Bayezid Han oğlu
Sultan Selim Han oğlu, Sultan Süleyman Han’ım!
Sen ki, Fransa ülkesinin Kralı Françesko’sun.”...
(Prof. Dr. Ahmet Şimşirgil, Kayı IV: Ufukların Sultanı Kanûni, s. 293-294)

Tevfikin Allâh (c.c.)’dan olduğuna inanarak "Euzü billahi
mine’ş-şeytani’r-racim" demekten maksadımız, her
türlü yasaklardan ve sakınılması gerekenlerin tamamından
Allâh (c.c.)’a sığınmaktır. Yine şüphe yok ki yasaklar,
ya itikâda veya âmele dair olur. İtikâda dair olanlar, Peygamberimiz
(s.a.v.)’den gelen meşhur haberde şöyle geçmektedir:
"Ümmetim yetmiş üç fırkaya ayrılacak. Tek
bir fırka hariç hepsi cehennemdedir." Bu hadîs, yetmiş
iki fırkanın bozuk inançlar ve batıl mezheblerle nitelenmiş
olduklarına delildir.
Şüphe yok ki "Euzü billâh" dememiz bütün sapıklıklardan
Allâh (c.c.)’a sığınmayı içine alır. Bir şeyden sığınmak
ise, ancak korkulan o şeyi tanıyıp, bâtıl ve çirkin olduğunu
bilmekle mümkün olur. Böylece, "Euzü billâh" dememizin
yakinî, hakikî meselelerden binlercesini içine aldığı ortaya
çıkar.
Batıl âmellere gelince, bunlar, hakkında yasaklanma
olan her husustur. Bunlar da ya Kur’ân’da, ya mütevatir
haberlerde, ya âhâd haberlerde, ya ümmetin icmâında
yahut da sahih kıyâslarda yer alır. Ve yine şüphe yok ki,
bu yasaklanan şeylerin sayısı binleri aşar. Bizim "Euzü
billâh" dememiz, bunların hepsini ve tamamını içine alır.
Bu izâhımızla, "Euzü billâh" dememizin, mühim ve muteber
meselelerden on binlercesini veya daha fazlasını ya
da daha azını içine aldığı ortaya çıkar.
İnceliklerden birisi de; Cenâb-ı Hâkk’ın "Euzü billâh"
sözü, yersiz inanç ve davranışları reddetmeye işarettir,
"Bismillâh" sözü ise uygun inanç ve amellere işarettir.
Buna göre O (c.c.)’un "Bismillâh" sözü, ancak gerçek
inançların ve seçkin amellerin tamamına vâkıf olduktan
sonra anlaşılır. Bu da selim aklın ve aşikâr hakikâtin doğruluğuna
şehadet ettiği bir sıralamadır.
(Fahruddîn Er-Râzî, Tefsîr-i Kebîr Mefâtîhu’l-Ğayb, c.1, s.2-3)