Płomień i puch

Nie zmieniam mieszkania. Nie stoję przed ołtarzem. Ani pod szpitalem. Ale dokonuję zmian. Chyba tych najtrudniejszych, ponieważ wewnętrznych. Trud, świadomość, ekscytacja. Choć kolejność raczej odwrotna.

Mój samochód nie uruchamia się przyciskiem rozruchu. Moje meble nie posiadają systemu inside push. Moich wieczorów nie wypełnia oglądanie zdjęć z egzotycznych podróży. Moje myśli nie omijają świadomości tego, czego mi brakuje. Pomimo tego, mam poczucie, że moim życiu zaistniało to, co stanowi tytuł tego odcinka.

Udało mi się stworzyć bliską relację z kimś ważnym, codziennie przebywać z osobą, którą lubię, w miejscu, które jest punktem wyjściowym praktycznie wszystkiego. Udało mi się zrobić to wewnątrz, gdzie zaistniał ciepły spokój.

Ważne jest dla mnie, by mówić. Ważne, by konfrontować. Istotne, by nie zagłuszać. Kluczowe, by nie unikać.

Zakochałem się. Jednostronnie. Uderzyłem o kant emocji. Zrobił się siniak. Rozlał na całe ciało. I o tym jest ten odcinek. Dlaczego w okresie największego ciężaru najważniejsza jest miękkość i jak wiele to wszystko dało? O tym również.

"Moim zdaniem szczęście to jest stan, w którym ja przychodzę do audycji, ty mnie pytasz o moje niedoszłe samobójstwo, mi jest bardzo ciężko, jestem na granicy łez, ale jak to ze mnie schodzi, to wynoszę z tego tarczę. Jak skończymy tę rozmowę, a ja wrócę do swoich obowiązków, do mojego mieszkania, psa, chłopaka, to wciąż będę czuła się szczęśliwa, a nie zdruzgotana tym, że znowu mówiłam o tym samobójstwie. Bo nie o to chodzi. Chodzi o to, że ja wracam do swojej codzienności i myślę, że to doświadczenie było ok. Coś we mnie zbudowało, nawet jeżeli było trudne".

Zastanawiałem się jak opisać ten docinek, by ująć jego esencję. I nie znalazłem lepszych słów niż te powyższe, które padły w trakcie rozmowy.

Dlaczego puszczanie trudnych myśli jest ważne, co daje pozwolenie sobie na pełne spektrum emocji, jakie postawy w relacji z samym sobą są istotne i kiedy przedsionek śmierci staje się bramą do pełni życia.

Rozmową z Aleksandrą Tychmanowicz. Najbardziej intymna i osobista ze wszystkich, które do tej pory tutaj zaistniały.

Ludzie myślą, że samotność to pojedynczość. Często zakładają, że to chodzi o nie bycie z kimś lub w czymś. Panuje przekonanie, że najgorzej jest nie mieć do kogo się odezwać, przytulić, podzielić radością, obawą lub pragnieniem. To na pewno jest trudne. Ale czy naprawdę najgorsze? Dziś kilka słów i myśli o samotności.