Cozy Corner with Hossein Nasiri | کوزی کرنر با حسین نصیری

میلاد اردلان و ایمان اسلام‌پناه، تیم سازنده‌ی پادکست «زاویه»، مهمان‌های این قسمت از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛

بیشتر روایت‌های تاریخی به ما می‌گویند چه اتفاقی افتاد. «زاویه» می‌خواهد حس کنیم آن لحظه چطور گذشت. میلاد این ایده را از فیلم محبوبش «بری لیندون» گرفت: راوی، موسیقی و قابی که قصه را می‌سازد. تصویر نداشت، اما صدا داشت.

زاویه اول اسم دیگری داشت و فصل اولش با «رادیو هشت و بیست» شروع شد؛ آن هم وقتی میلاد تازه فهمیده بود چیزی به اسم پادکست وجود دارد. نقطه‌ی عطف ماجرا آشنایی با ایمان بود. جالب اینکه وقتی میلاد ایده‌اش را گفت، اولین واکنش ایمان این بود که فکر نمی‌کند جواب بدهد.

ایمان اما مسیر خودش را داشت. سال‌ها پیش «Business Wars» را شنیده بود و ایده‌ی طراحی صدا از همان‌جا در ذهنش ماند. اولین بار در مقدمه‌ی چند اپیزود پادکست «سکه» امتحانش کرد و آن‌قدر از مخاطب نقد شنید که کنارش گذاشت. بعد در «نیم‌سکه»، پادکستی درباره‌ی اقتصاددان‌ها و بستر تاریخی ایده‌هایشان، دوباره سراغش رفت و این بار بازخوردها حتی از خود سکه بهتر شد. همان اپیزودی را که فکر می‌کرد کامل‌ترین کارش است برای میلاد فرستاد؛ کاری که امروز به گفته‌ی خودش شاید پنج درصد چیزی باشد که حالا می‌سازد.

حالا تقسیم کارشان روشن است. میلاد تحقیق می‌کند، می‌نویسد و روایت می‌کند. ایمان صدابرداری، تدوین و میکس را پیش می‌برد، ضبط را کارگردانی می‌کند و تحقیق خودش را هم دارد: ارتش روسیه چه اسلحه‌ای داشت، ملکه با چه ماشین تحریری برای تزار نامه می‌نوشت و هوای سن‌پترزبورگ چه صدایی داشت. متن برای صدا نوشته می‌شود و صدا برای متن؛ گاهی به‌جای توضیح نوع اسلحه، کافی است در پرانتز برای ایمان نوشته شود «ریولور». در این گفت‌وگو می‌شنوید چرا روایت زاویه عمداً مونوتون است و چرا صدای گردو شکستن به گوش ما شبیه صدای شکستن استخوان است.

نکته‌ی شنیدنی درباره‌ی این تیم، خط قرمزی است که برای خشونت گذاشته‌اند. میلاد از شب‌هایی می‌گوید که نوشتن اپیزود قتل خانواده‌ی رومانوف برایش تپش قلب آورد. ایمان هم موقع میکس به شنونده‌ای فکر می‌کند که شاید پشت فرمان باشد یا تنها در جنگل، چون باور دارد فرم نباید برای خودنمایی از محتوا جلو بزند. همین‌جا بود که اختلاف نظر ما شروع شد و در پایانش پیشنهادی روی میز گذاشتم که قرار است جدی گرفته شود.

میلاد دوست ندارد او را پادکستر بدانند و ایمان زاویه را یک برند می‌بیند؛ با هویت، لحن و طنین صدای خودش. از کتاب و وب‌سایت و محتوای تصویری تا نمایش اپیزود پایانی در سالن سینما، رؤیای اجرای زنده‌ی موسیقی کلاسیک کنار روایت، و تبلیغی که باید بخشی از قصه باشد، نه وقفه‌ای در آن.

در این قسمت از کوزی کرنر که بخشی از پرونده‌ی ویژه‌ی «پادکست فارسی» است، همراه میلاد اردلان و ایمان اسلام‌پناه باشید تا از طراحی صدا، روایت تاریخی، نسبت فرم و محتوا، کامیونیتی در برابر عدد و آینده‌ی رسانه‌های صوتی گفت‌وگو کنیم. در پایان هم سری می‌زنیم به کوزی کرنر آن‌ها؛ جایی که برای ایمان، هر صدایی در طول روز می‌تواند سرآغاز یک ایده باشد.

این شما و این گفت‌وگوی جذاب «میلاد اردلان»، «ایمان اسلام‌پناه» و «حسین نصیری» در کوزی کرنر.

امیدواریم لذت ببرید و خلاق‌تر شوید.

از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید.

برای دیدن و شنیدن نسخه‌ی کامل قسمت شانزدهم پرونده‌ی ویژه‌ی «پادکست فارسی» کوزی کرنر کافیه عبارت زیر رو در یوتوب، فیدیبو، کست‌باکس، اپل‌پادکستز، اسپاتیفای و باقی پادگیرها جستجو کنید:

کوزی کرنر با حسین نصیری

Cozy Corner with Hossein Nasiri

نسخه‌ی صوتی این گفت‌وگو هم بر روی تمام پادگیرها در دسترس شماست.
پروژه‌ی جدید کوزی کرنر، پادکست روان‌شناسی روزانه‌ی «دیلی مود» رو دنبال کنید:

https://castbox.fm/vc/7432914
Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

مژگان سلمان‌زاده، سکس‌تراپیست و سازنده‌ی پادکست «لیبیدو»، مهمان این قسمت از پادکست تصویری «کوزی کرنر» است؛

بعضی‌ها پادکست می‌سازند چون می‌خواهند پادکستر باشند. مژگان سلمان‌زاده پادکست ساخت چون کلمه‌ها تنها چیزی بودند که در سخت‌ترین سال زندگی‌اش سر پا نگهش داشتند. خودش هنوز هم ترجیح می‌دهد او را تراپیستی بدانند که پادکست می‌سازد، نه پادکستری که تراپی می‌کند.

ایده‌ی «لیبیدو» سال‌ها پیش در اتاق درمان شکل گرفت، اما در سال ۱۴۰۱ و در دل سوگ از دست دادن پدر و مادر بود که به نوشتن رسید. اسمش را از فروید گرفت؛ مفهومی که به‌قول خودش فقط جنسی نیست و از جنس شور زندگی است. قصه‌ی آشنایی‌اش با این حوزه اما خیلی قدیمی‌تر است و از یک صبحانه‌ی خانوادگی در چهارسالگی شروع می‌شود.

مسیرش تا اتاق درمان هم مسیر مستقیمی نبود. از حقوق شروع کرد، معلم زبان شد، مهدکودک راه انداخت و از دل بهداشت عمومی و یک دوره‌ی آنلاین به سکسولوژی رسید. حالا هم با اینکه سال‌هاست در این حوزه کار می‌کند، اجازه نمی‌دهد یک عنوان همه‌ی هویتش را تعریف کند.

نکته‌ی شنیدنی درباره‌ی مژگان، نسبتی است که با خط قرمز برقرار کرده. در فرهنگی که از حرف زدن درباره‌ی سکس خجالت می‌کشد، او به‌جای راه رفتن روی لبه‌ی تیغ، راه دیگری انتخاب کرده و می‌خواهد پادکستش هم برای شنونده‌ی مذهبی قابل شنیدن باشد و هم برای سکولار.

لیبیدو برای او قرار نبود کسب‌وکار باشد، اما مسیر کارش را عوض کرد؛ آن‌قدر که حالا مراجعان زیادی او را پیش از جلسه‌ی اول از صدایش می‌شناسند. با این همه، آگاهانه تصمیمی گرفته که شاید برای خیلی از تولیدکننده‌های محتوا عجیب باشد و دلیلش را در همین گفت‌وگو می‌شنوید.

در این گفت‌وگو مژگان از کلمه‌هایی می‌گوید که گاهی شیرند و گاهی شمشیر، از نگرانی‌اش درباره‌ی توهم دانایی، و از اینکه چرا تا مدت‌ها حتی اسمش را در پادکست نگفت. همچنین از اختلاف نظری که در همین گفت‌وگو پیدا کردیم: آیا حرف زدن از سکس، حتی نادقیق، به شکستن تابو می‌ارزد؟

در این قسمت از کوزی کرنر که بخشی از پرونده‌ی ویژه‌ی «پادکست فارسی» است، همراه مژگان سلمان‌زاده باشید تا از تبدیل سوگ به کار، آموزش جنسی، مسئولیت تولیدکننده‌ی محتوا و نسبت رسانه با تخصص گفت‌وگو کنیم. در پایان هم سری می‌زنیم به کوزی کرنر او.

این شما و این گفت‌وگوی جذاب «مژگان سلمان‌زاده» و «حسین نصیری» در کوزی کرنر.

امیدواریم لذت ببرید و خلاق‌تر شوید.

از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید.

برای دیدن و شنیدن نسخه‌ی کامل قسمت پانزدهم پرونده‌ی ویژه‌ی «پادکست فارسی» کوزی کرنر کافیه عبارت زیر رو در یوتوب، فیدیبو، کست‌باکس، اپل‌پادکستز، اسپاتیفای و باقی پادگیرها جستجو کنید:

کوزی کرنر با حسین نصیری

Cozy Corner with Hossein Nasiri

نسخه‌ی صوتی این گفت‌وگو هم بر روی تمام پادگیرها در دسترس شماست.
پروژه‌ی جدید کوزی کرنر، پادکست روان‌شناسی روزانه‌ی «دیلی مود» رو دنبال کنید:

https://castbox.fm/vc/7432914
Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

تیم «مجله‌ی جعبه» و پادکست «جعبه سیاه»، مهمان این قسمت از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛

بعضی‌ها کتاب می‌نویسند و فیلم می‌سازند. بعضی‌ها هم کارشان این است که در شلوغی این‌همه کتاب و فیلم و سریال و پادکست، کنار مخاطب بایستند و بگویند از کجا شروع کند. تیم جعبه از دسته‌ی دوم است؛ تیمی هفت‌نفره که مجله‌اش را از روز اول نه منتقدی از بالا، بلکه راهنمایی برای انتخاب دانست.

قصه‌ی جعبه اما از جعبه شروع نمی‌شود، از یک دوستی هفده‌ساله شروع می‌شود. اعضای این تیم سال‌ها در تحریریه‌ی «همشهری جوان» و مجله‌های همسایه‌اش کنار هم روزنامه‌نگاری کرده‌اند و بعد از جدا شدن از مطبوعات هم عادت‌شان را کنار نگذاشتند: روزهایی که از صبح تا نیمه‌شب چهار فیلم پشت هم می‌دیدند، یک فصل کامل مستند را یک‌نفس تماشا می‌کردند و هر جا به هم می‌رسیدند، اولین سؤال این بود که این هفته چه دیده‌ای و چه خوانده‌ای. به قول خودشان، دیدند آدم‌های سالمی هستند و تصمیم گرفتند این اعتیاد را به دیگران هم منتقل کنند.

بهار ۱۳۹۹، در روزهای قرنطینه، جعبه با الهام از بخش «راهنما»ی همشهری جوان و تجربه‌ی «تهرانر» راه افتاد. جعبه زود از چند پست اینستاگرامی فراتر رفت. پلنرهایش پیش از آنکه چاپ شوند، با اعتماد مخاطب‌ها در دایرکت اینستاگرام پیش‌فروش شد. در سال‌هایی که پادکست فارسی پراکنده بود و هیچ رسانه‌ای آن را جدی رصد نمی‌کرد، تیم جعبه نشست و گوش داد؛ هفته‌به‌هفته پادکست‌ها را دسته‌بندی و معرفی کرد و کم‌کم به یکی از مرجع‌های پیدا کردن پادکست خوب تبدیل شد. این گوش دادن پیوسته در تابستان ۱۴۰۲، با همه‌ی تردیدی که درباره‌ی رسمیت دادن به جامعه‌ی پادکسترها وجود داشت، به «جایزه‌ی جعبه» رسید؛ جایزه‌ای مستقل که در آن بیش از سیصد پادکست شنیده شد، شصت‌تا به مرحله‌ی نهایی رسیدند و برگزیدگان در ده بخش موضوعی انتخاب شدند.

جعبه فقط پشت میز تحریریه نماند. از صفحه‌ی گوشی به کاغذ رسید و کتاب‌مجله‌ی چاپی‌اش، از جمله شماره‌ای درباره‌ی «سینمای عاشقانه»، در کتاب‌فروشی‌ها توزیع شد. فرهنگ را به لباس هم آورد و حالا به نشر و «مدرسه‌ی جعبه» برای آموزش درک فیلم و موسیقی و ادبیات فکر می‌کند.

«جعبه‌سیاه» از همان بحث‌هایی متولد شد که سال‌ها در جلسه‌های تحریریه و بعد در مهمانی‌های خانگی جریان داشت و در اسلاید و کپشن جا نمی‌شد. پادکستی که هر دو هفته یک‌بار سراغ فیلم و کتاب و سریال و پادکست و موسیقی می‌رود، نه فقط برای پیشنهاد دادن، بلکه برای گپ زدن درباره‌ی کیفیت، متن و حاشیه‌هایش. اسمش هم قصه‌ای دارد: پادکستی به نام «جعبه» از پیش وجود داشت و تیم تصمیم گرفت سراغ جعبه‌ی سیاه محصولات فرهنگی برود؛ آنچه پشت صحنه‌ی ساختن‌شان گذشته است. فصل اول با وسواسی ساخته شد که حتی مکث‌ها و تپق‌ها را حذف می‌کرد و رد هر نشانه‌ای را پاک می‌کرد که نشان دهد چهار نفر از این جمع، دو زوج‌اند. از فصل دوم، تیم فهمید شیمی پشت صحنه همان چیزی است که شنونده می‌خواهد؛ گعده‌ای که شنونده در آن نفر بعدی میز است، فقط میکروفون هنوز به او نرسیده.

نکته‌ی شنیدنی درباره‌ی این تیم، نگاه اقتصادی‌اش به کار فرهنگی است. باور دارند کار دلی تا به یک اکوسیستم اقتصادی پایدار گره نخورد، دوام نمی‌آورد، و کار فرهنگی بی‌پول نمی‌شود، اما می‌تواند بی‌پول دولتی شکل بگیرد. مخاطب‌شان را هم آگاهانه انتخاب کرده‌اند: نه سینه‌فیلی که همه چیز را می‌داند، نه کسی که هیچ نمی‌داند، بلکه مصرف‌کننده‌ی میانه‌ای که می‌شود سلیقه‌اش را یکی دو پله بالاتر برد.

در این گفت‌وگو تیم جعبه از تفاوت میزبان با مجری می‌گوید، از تصمیم جمعی برای ناشناس ماندن و دیده نشدن پشت کار، از رزومه‌ای که می‌تواند اعتبار بسازد یا پیش‌داوری، و از دوره‌ی دوم جایزه‌ی جعبه که دو بار برایش اسپانسر گرفتند و هر دو بار جنگ مانعش شد. همچنین از سختی‌ها و شیرینی‌های کار کردن دو زوج کنار هم؛ از ضبط‌هایی که باید با خواب بچه‌ها هماهنگ شود و «مامان‌تاک»هایی که وسط کار شکل می‌گیرد، تا اختلاف نظری که سر یک سؤال ساده در همین گفت‌وگو پیدا کردند: آیا آدم‌ها باید این ریسک را بکنند یا نه؟

این شما و این گفت‌وگوی جذاب «تیم مجله‌ی جعبه و پادکست جعبه سیاه» و «حسین نصیری» در کوزی کرنر.

امیدواریم لذت ببرید و خلاق‌تر شوید.

از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید.

برای دیدن و شنیدن نسخه‌ی کامل قسمت چهاردهم پرونده‌ی ویژه‌ی «پادکست فارسی» کوزی کرنر کافیه عبارت زیر رو در یوتوب، آپارات، فیلیمو، فیدیبو، کست‌باکس و باقی پادگیرها جستجو کنید:

کوزی کرنر با حسین نصیری

Cozy Corner with Hossein Nasiri

نسخه‌ی صوتی این گفت‌وگو هم بر روی تمام پادگیرها در دسترس شماست.
پروژه‌ی جدید کوزی کرنر، پادکست روان‌شناسی روزانه‌ی «دیلی مود» رو دنبال کنید:

https://castbox.fm/vc/7432914
Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

آقای «آرش کاویانی»، سازنده و راوی پادکست «راوی» و از سازندگان پادکست «چهارراه کامپیوتر»، مهمان این قسمت از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛

آرش روزگاری می‌خواست خواننده شود. سه چهار سال کلاس آواز رفت، اما شرکت‌های موسیقی یا صدای خواننده‌ی دیگری از او می‌خواستند یا پولی که نداشت. راهش به سربازی کشید و آنجا، شب‌ها در خوابگاه، کتاب‌ها را بلندبلند برای سربازهای دیگر می‌خواند. همین صدا او را به تولید کتاب صوتی رساند. کتاب برادرش را با یک میکروفون سیمی، داخل یک جعبه ضبط کرد، تدوین را خودش یاد گرفت و کار منتشر شد. بعد یک فلش‌مموری پر از اپیزودهای «چنل بی» که برادرش به او داد، پای پادکست را به زندگی‌اش باز کرد.

نقطه‌ی عطف در اجرای زنده‌ی علی بندری رقم خورد؛ اجرایی که ثبت‌نامش باطل شده بود و آرش با فرم پرینت‌شده‌ای که در دست داشت خودش را به سالن رساند. در پنل پایانی، مردی نابینا بلند شد و از بندری تشکر کرد که به نابینایان چیزی برای شنیدن داده است. همان‌جا با امید صدیق‌فر آشنا شد و تصمیمش را گرفت. اول همراه برادرش «چهارراه کامپیوتر» را ساخت تا چگونگی انتشار را یاد بگیرد و بعد سراغ قصه‌ی خودش رفت.

راوی از قصه‌ی دو دوست شروع شد. یکی از آن‌ها داستان آدمی بود که با بخشیدن یکی از اعضای خانواده‌اش مسیر زندگی‌اش را عوض کرد؛ قصه‌ای که آرش سال‌ها پیش‌تر شنیده بود و مو به تنش سیخ کرده بود. اولین نسخه ده دقیقه شد و آن را فقط دوازده سیزده نفر شنیدند، اما آرش کوتاه نیامد. اپیزود دوم یک ساعت شد و علی بندری، بی‌آنکه او را بشناسد، نوشت هیچ دومین اپیزودی از هیچ پادکستی تا این حد جذبش نکرده است.

حالا بعد از هفت هشت سال و نزدیک به هفتاد اپیزود، روش آرش شکل گرفته است. هر قصه با سه پیام صوتی کوتاه شروع می‌شود و اگر او را تکان بدهد، به مصاحبه‌هایی می‌رسد که از چهار پنج ساعت تا سی چهل ساعت طول می‌کشد. بعد زندگی آدم‌ها را از یک‌سالگی روی خط زمان پیاده می‌کند و قصه را می‌نویسد؛ کاری که از آشنایی تا متن نهایی گاهی دویست ساعت زمان می‌برد. خیلی از راوی‌هایش گفته‌اند چیزهایی را برای او تعریف کرده‌اند که به تراپیست‌شان هم نگفته بودند.

رمزش ساده و در عین حال سخت است: برای اینکه کسی ناگفته‌هایش را بگوید، باید اول از ناگفته‌های خودت بگویی. صدای راوی هم جایی میان اول‌شخص و سوم‌شخص ایستاده است؛ قصه مال آن آدم است و نگاه مال آرش، و خودش می‌گوید فقط دارد برای دوست‌هایش قصه تعریف می‌کند.

نکته‌ی شنیدنی درباره‌ی آرش همین وفاداری است. او ادعاها را با مدرک راستی‌آزمایی می‌کند، چون یک بار به اعتبار یک دوست از این کار گذشت و بعدتر فهمید بخشی از قصه دروغ بوده است. وقتی اسپانسری قصه‌ی «مونا» را برنتابید، به‌جای کنار گذاشتن قصه، اسپانسر را کنار گذاشت. و باور دارد قصه‌ای که پایان خوبی ندارد هنوز تمام نشده است. این مسیر خود او را هم عوض کرده؛ به قول خودش «متأسفانه» درکش از آدم‌ها آن‌قدر بالا رفته که برای هر رفتاری دنبال قصه‌ی پشتش می‌گردد.

در این گفت‌وگو آرش از پشت‌صحنه‌ی راوی می‌گوید؛ از قصه‌ی جانبازی که دو روز در کامیون جنازه‌ها زنده ماند و تصویر آرش از جنگ را عوض کرد، قصه‌ای که به گفته‌ی خودش راوی را به بلوغ رساند. از شنونده‌هایی که در روزهای جنگ با شنیدن قصه‌ی آدم‌های دیگر تاب آوردند، از رشدی که بیشتر از دهان‌به‌دهان شدن قصه‌ها آمد تا تبلیغ، و از روزی که با همکارش لیلی به تعطیل کردن راوی فکر کردند و دلشان نیامد. او همچنین از درآمدی می‌گوید که هنوز جبران آن دویست ساعت را نمی‌کند، و از ایده‌ای که در همین گفت‌وگو شکل گرفت: بردن همین شیوه‌ی روایت به دل سازمان‌ها و ساختن مستند صوتی از قصه‌های انسانی پشت آن‌ها.

این شما و این گفت‌وگوی جذاب «آرش کاویانی» و «حسین نصیری» در کوزی کرنر.

امیدواریم لذت ببرید و خلاق‌تر شوید.

از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید.

برای دیدن و شنیدن نسخه‌ی کامل قسمت سیزدهم پرونده‌ی ویژه‌ی «پادکست فارسی» کوزی کرنر کافیه عبارت زیر رو در یوتوب، آپارات، فیلیمو، فیدیبو، کست‌باکس و باقی پادگیرها جستجو کنید:

کوزی کرنر با حسین نصیری

Cozy Corner with Hossein Nasiri

نسخه‌ی صوتی این گفت‌وگو هم بر روی تمام پادگیرها در دسترس شماست.
پروژه‌ی جدید کوزی کرنر، پادکست روان‌شناسی روزانه‌ی «دیلی مود» رو دنبال کنید:

https://castbox.fm/vc/7432914
Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

آقای «ایمان نژاداحد»، پادکستر و سازنده‌ی پادکست‌های «راوکست» و «رپاپ»، مهمان این قسمت از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛

ایمان آدم کم‌حرف و گوشه‌گیری بود؛ آن‌قدر که وقتی مهمان به خانه‌شان می‌آمد، ساعت اول از اتاقش بیرون نمی‌آمد و دوستانش شوخی می‌کردند که اگر یک هفته خانه نباشد، کسی متوجه نمی‌شود. با پادکست‌های علی بندری و «چنل بی» فهمید پادکست چیست. چون عاشق داستان‌ها و اتفاقات تاریخی بود، دنبال پادکست تاریخی گشت و جز «پاراگراف» چیزی پیدا نکرد. همین جای خالی او را وسوسه کرد که خودش دست به کار شود.

راوکست پنجم فروردین ۹۸ در یک کمد دیواری متولد شد. ایمان شب‌ها، وقتی خانواده خواب بودند، متنی را که خودش «داغون» می‌نامید با گوشی‌اش در کمد ضبط می‌کرد. در اپیزود سوم، طبقه‌ای که رویش نشسته بود شکست. تا اپیزود چهارم و پنجم هیچ‌کس از این کار خبر نداشت. بعد به برادرش امیر گفت و امیر، که شنونده‌ی حرفه‌ای پادکست بود، اولین منتقد سخت‌گیر او شد. آخر همان سال اولین اجرای زنده‌اش را برگزار کرد؛ یک هفته پیش از آنکه ورود کرونا به ایران رسماً اعلام شود.

برای ایمان مهم نیست که چه اتفاقی افتاد؛ مهم این است که چطور و چرا افتاد. سقوط قسطنطنیه را بارها روایت کرده‌اند، اما او می‌خواست بداند چه رقابت‌های مذهبی، چه خرافه‌ها و چه چنددستگی‌هایی امپراتوری‌ای به آن بزرگی را از پا انداخت. برای همین اپیزود دو کتاب را از اول تا آخر خواند و خلاصه کرد، سه مستند دید و مقاله‌های پراکنده را کنار هم گذاشت. بعد همه را از نو و با لحن خودش نوشت؛ لحنی که شنونده‌هایش عادت کرده‌اند داستان را با آن بشنوند. شاید به همین خاطر است که این سال‌ها بارها کامنت گرفته: «کاش معلم‌های ما تاریخ را این‌طور تعریف می‌کردند.»

ایمان سال‌ها در تیم آی‌تی کارگزاری آگاه کار می‌کرد و پادکست را در فرصت‌های باقی‌مانده می‌ساخت. یک سال با خودش کلنجار رفت تا بالاخره کار را کنار گذاشت و فول‌تایم پادکستر شد. ریتم انتشار راوکست از ماهی یک اپیزود به دو هفته یک بار رسید و سرعت رشدش دو سه برابر شد. حالا نسخه‌ی صوتی راوکست حدود شانزده‌هفده میلیون دانلود دارد و ویدئوهایش در یوتیوب شش هفت میلیون بار دیده شده‌اند. همه‌ی این‌ها حاصل کار یک تیم دونفره است: ایمان و همسرش، پرستو. خودش بی‌تعارف می‌گوید پادکست نجاتش داد؛ از غاری که در آن فرو رفته بود بیرونش کشید و او را به آدم‌ها وصل کرد.

نکته‌ی شنیدنی درباره‌ی ایمان همین‌جاست. همان وسواسی که راوکست را از دل یک کمد بیرون آورد، حالا نمی‌گذارد کار را به دیگران بسپارد. او بارها امتحان کرده و هر بار کار را پس گرفته است. هدفش هم بی‌ادعا و در عین حال بلندپروازانه است: اینکه وقتی کسی می‌خواهد سه پادکست به دیگری پیشنهاد بدهد، راوکست یکی از آن سه تا باشد.

در این گفت‌وگو ایمان از پشت‌صحنه‌ی این مسیر می‌گوید؛ از دوره‌هایی که در آن‌ها بیشتر از اشتباه‌هایش حرف می‌زند تا موفقیت‌هایش، از اپیزودهای قدیمی‌ای که دوباره ضبط‌شان کرد، از اینکه چرا مخاطب پادکست و یوتیوب دو جنس متفاوت‌اند و از ماه‌های قطعی اینترنت که هزینه‌ی تولید را دو برابر درآمد کرد. او همچنین از برندهایی می‌گوید که پول بیلبورد میلیاردی را می‌دهند اما سهم پادکست را دریغ می‌کنند، و از اینکه چرا برای اسپانسرها به جای آمار کست‌باکس، آمار واقعی هاستش را رو می‌کند.

در این قسمت از کوزی کرنر که بخشی از پرونده‌ی ویژه‌ی «پادکست فارسی» است، همراه ایمان نژاداحد باشید تا از روایت تاریخ به زبان قصه، تبدیل یک علاقه‌ی پنهانی به شغل تمام‌وقت، کار دونفره و دشواری تیم‌سازی، اقتصاد پادکست و اسپانسرشیپ، و گذر از تولیدکننده‌ی محتوا به رسانه‌دار گفت‌وگو کنیم. در پایان هم سری می‌زنیم به کوزی کرنر خودِ ایمان: اتاق کاری با نور آبی کم‌رنگ و موسیقی بی‌کلام، جایی که ایده‌ها یکی‌یکی شکوفا می‌شوند.

این شما و این گفت‌وگوی جذاب «ایمان نژاداحد» و «حسین نصیری» در کوزی کرنر.

امیدواریم لذت ببرید و خلاق‌تر شوید.

از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید.

برای دیدن و شنیدن نسخه‌ی کامل قسمت دوازدهم پرونده‌ی ویژه‌ی «پادکست فارسی» کوزی کرنر کافیه عبارت زیر رو در یوتوب، آپارات، فیلیمو، فیدیبو، کست‌باکس و باقی پادگیرها جستجو کنید:

کوزی کرنر با حسین نصیری

Cozy Corner with Hossein Nasiri

نسخه‌ی صوتی این گفت‌وگو هم بر روی تمام پادگیرها در دسترس شماست.
پروژه‌ی جدید کوزی کرنر، پادکست روان‌شناسی روزانه‌ی «دیلی مود» رو دنبال کنید:

https://castbox.fm/vc/7432914
Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.